Stożek rogówki – co to takiego?

0
416
4/5 - (1 vote)

Stożek rogówki, znany także jako keratokonus, to postępujące schorzenie okulistyczne, które wpływa na kształt i strukturę rogówki. Rogówka jest przezroczystą, przednią warstwą oka, która odpowiada za skupianie światła na siatkówce, umożliwiając widzenie. W przypadku stożka rogówki, zmiany w strukturze rogówki prowadzą do jej wybrzuszenia i stają się stożkowate, co powoduje pogorszenie jakości widzenia.

  1. Etiologia stożka rogówki

Dokładna przyczyna stożka rogówki nie jest jeszcze w pełni zrozumiała. Uważa się, że czynniki genetyczne, środowiskowe oraz hormonalne mogą odgrywać rolę w rozwoju tego schorzenia. Ponadto, w niektórych przypadkach stożek rogówki może być związany z innymi chorobami, takimi jak zespół Downa, zespół Ehlersa-Danlosa czy retinopatia barwnikowa. Często występuje także rodzinnie, co sugeruje dziedziczny charakter choroby.

  1. Objawy stożka rogówki

Najczęstszymi objawami stożka rogówki są:

  • pogorszenie ostrości wzroku, które nie może być w pełni korygowane za pomocą okularów,
  • zniekształcenia widzenia, takie jak rozdwojenie obrazów,
  • uczucie rozmazania widzenia,
  • zwiększona wrażliwość na światło,
  • nietolerancja soczewek kontaktowych,
  • częste zmiany mocy korekcyjnej w okularach.

Objawy te mogą występować jedno- lub obustronnie. W miarę postępu choroby, objawy nasilają się, co prowadzi do istotnego obniżenia jakości życia pacjentów.

  1. Diagnostyka stożka rogówki

Diagnoza stożka rogówki opiera się na badaniach okulistycznych, takich jak:

  • badanie refrakcji, które określa stopień wady wzroku,
  • topografia rogówki, która ocenia jej kształt i grubość,
  • pachymetria, czyli pomiar grubości rogówki,
  • badanie mikroskopem szczelinowym, które pozwala ocenić strukturę rogówki,
  • aberrometria, która mierzy aberracje optyczne oka.
  1. Leczenie stożka rogówki

Leczenie stożka rogówki zależy od stopnia zaawansowania choroby oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Niekiedy konieczne jest zastosowanie kilku metod leczniczych. Do najczęściej stosowanych należą:

a) Korekcja optyczna:

  • okulary – na początkowym etapie choroby okulary mogą być wystarczającą formą korekcji, jednak w miarę postępu choroby mogą okazać się niewystarczające,
  • soczewki kontaktowe – mogą poprawić jakość widzenia, zwłaszcza gdy okulary przestają być skuteczne; stosuje się różne rodzaje soczewek, takie jak toryczne, twardo-gazoprzepuszczalne czy hybrydowe.
Przeczytaj także:  Siatkówczak – co trzeba wiedzieć o tym nowotworze?

b) Terapia zachowawcza:

  • stosowanie kropli nawilżających – może pomóc w łagodzeniu objawów suchego oka, które mogą występować u pacjentów ze stożkiem rogówki,
  • unikanie intensywnego pocierania oczu – może spowalniać postęp choroby.

c) Leczenie chirurgiczne:

  • usztywnienie rogówki (cross-linking) – zabieg polega na zastosowaniu witaminy B2 (ryboflawiny) oraz światła UVA, które prowadzą do tworzenia nowych wiązań chemicznych między włóknami kolagenu w rogówce, wzmacniając jej strukturę i stabilizując stożek,
  • implantacja pierścieni rogówkowych (Intacs) – chirurgiczne umieszczenie pierścieni w rogówce ma na celu spłaszczenie jej centralnej części, co może prowadzić do poprawy widzenia,
  • keratoplastyka – przeszczep rogówki, stosowany w zaawansowanych przypadkach stożka rogówki, gdy inne metody leczenia okazują się nieskuteczne.
  1. Prognoza i monitorowanie

Rozwój stożka rogówki może być zróżnicowany – w niektórych przypadkach choroba postępuje powoli, a w innych szybko. Dlatego ważne jest regularne monitorowanie stanu pacjenta przez okulistę, aby jak najwcześniej wykryć ewentualne pogorszenie oraz dostosować leczenie do indywidualnych potrzeb. Wczesna interwencja może spowolnić postęp choroby i zmniejszyć ryzyko utraty wzroku.

Podsumowanie

Stożek rogówki to schorzenie oka, które może prowadzić do znacznego pogorszenia jakości widzenia. Diagnoza i leczenie opierają się na badaniach okulistycznych oraz dostosowaniu terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Wczesna diagnoza i leczenie są kluczowe dla utrzymania jak najlepszej jakości życia osób dotkniętych tym schorzeniem.